ამენცია

ცნობიერების აშლის სინდრომი. ძირითადი ნიშნები – ადგილში, დროში და საკუთარ პიროვნებაში სრული დეზორიენტაცია, დაუკავშირებელი აზროვნება, აწეული გაფანტულობა, ამორფული, არამყარი ილუზიების და ჰალუცინაციების არსებობა, წყვეტილი ბოდვითი განცდები, დაბნეულობა, შიშები არაადეკვატური ემოციურობა. ზოგჯერ ხანგრძლივი მოუსვენრობა (ჩვეულებრივ, საწოლის ფარგლებში). ამენციის გამოსავლის შემდეგ – ამნეზია. ვითარდება მძიმე, ხანგრძლივი, ორგანიზმის გამომფიტავი სომატური დაავადების დროს. განსაკუთრებული ვარიანტების სახით გამოყოფენ ჰალუცინაციურ (ხატოვანი ჰალუცინაციური განცდები) და კატატონიურ (გამოხატული მოძრაობით – ნებითი დარღვევები) ამენციას. ავტრომა პირველად უწოდა მწვავე ჰალუცინაციური აბნევა და შემდგომში, 1890 წ., შემოიღო ცნება ამენცია, რომლის საზღვრები მნიშვნელოვნად გააფართოვა, განიხილავდა როგორც დამოუკიდებელ ფსიქოზს.(Meinert Th., 1881).