ალექსანდრე ბაკურაძე

დაბადების ადგილი: სოფელი რეხა, წალკის რაიონი.

დაამთავრა თბილისის სახელმწიფო სამედიცინო ინსტიტუტი 1930 წელს.

1934 წელს მუშაობა დაიწყო ლენინგრადში აკადემიკოს ი. პავლოვისა და ე. ლონდონის ლაბორატორიაში; 1945 წლიდან გარდაცვალებამდე ხელმძღვანელობდა თბილისის სამედიცინო ინსტიტუტის ფიზიოლოგიის კათედრას; 1966 წლიდან იყო საქართველოს მეცნიერებათა აკადემიის ფიზიოლოგიის ინსტიტუტის პრიმატების ქცევის შემსწავლელი ლაბორატორიის გამგე;  1969–1975წწ. ამავე ინსტიტუტის დირექტორი; დაამუშავა საჭმლის მომნელებელი სისტემის ფუნქციების შესწავლის მეთოდები, შეისწავლა ამ სისტემის ნერვული სარეგულაციო მექანიზმები. 300-მდე  მეცნიერული ნაშრომის, მათ შორის 4 მონოგრაფიისა  და 1 სახელმძღვანელოს -"ადამიანისა და ცხოველთა ფიზიოლოგიის პრაქტიკუმი" (1966) ავტორი, რომელიც ივ. ბერიტაშვილთან ერთად შეადგინა. ფიზიოლოგი, ივანე ბერიტაშვილის ნეიროფიზიოლოგიის სკოლის წარმომადგენელი. მედიცინის მეცნიერებათა დოქტორი (1946), პროფესორი (1948).

 წყარო: საქართველო: ენციკლოპედია: ტ.I.–თბ., 1997.–გვ.338; საქართველოს სამედიცინო კალენდარი: ნაწ.I : 2 ნაწილად / ჯუმბერ ქორჩილავა.-თბ.,2010.-გვ.754-755

• საქართველოს მეცნიერებათა აკადემია, წევრ–კორესპონდენტი (1955-1987)
• საქართველოს ფიზიოლოგთა სამეცნიერო საზოგადოება, თავმჯდომარის მოადგილე (1952-1956)

• 1966 - ივანე თარხნიშვილის სახელობის პრემია
• 1961 - საქართველოს მეცნიერებათა დამსახურებული მოღვაწე

• ადამიანისა და ცხოველთა ფიზიოლოგიის პრაქტიკუმი (თანაავტორი). - თბილისი, განათლება, 1966. - 433გვ.
• კუჭის მექანორეცეპტორების ფიზიოლოგიური მნიშვნელობის შესახებ (თანაავტორი). - თბილისი, საქ. სსრ მეცნ. აკად. გამ-ბა და სტ., 1962. - 96გვ.