ალექსანდრე მაღულარია

დაბადების ადგილი: სოფელი ნაგომარი, ოზურგეთის მაზრა. 

დაამთავრა ნაგომარის სამრევლო სკოლა 1909 წელს; აკეთის ორკლასიანი სასწავლებელი 1912 წელს; ოზურგეთის სასულიერო სასწავლებელი 1921 წელს; თბილისის სახელმწიფო უნივერსიტეტის ფილოლოგიის ფაკულტეტი 1927 წელს.

მუშაობდა სტუდენტობის დროიდან თბილისის 54-ე სკოლაში მასწავლებლად, თბილისის საარტილერიო საწყობში საქმის მწარმოებლად, შიმშილობის შედეგებთან მებრძოლ კომიტეტში, გაზეთებში "ზარია ვოსტოკა" და "რაბოჩაია პრავდა"; 1924 წელს მუშაობა დაიწყო გაზეთ "მუშის" რედაქციაში მთარგმნელად, შემდეგ რეპორტიორად; 1927 წლიდან იყო გაზეთ "მუშის" სასოფლო-სამეურნეო განყოფილების გამგე; 1923 წელს თანამშრომლობა დაიწყო ჟურნალ "ნიანგში"; თანამშრომლობდა შემდეგ გაზეთებსა და ჟურნალებში: "მიწის მუშა", "ახალი სოფელი", "კოლექტივიზაცია", "შოლტი", "ახალგაზრდა კომუნისტი", "პარტიული მშენებლობა", "მშრომელი ქალი", "წითელარმიელი" და სხვ.; მონაწილეობდა წიგნების შედგენა-გამოცემაში: "საქართველოს წითელი წიგნი", "შრომის გმირები" და "ბავშვთა უმწეობასთან ბრძოლა საქართველოში"; 1938 წელს დაინიშნა გაზეთ "მუშის" რედაქციის საერთაშორისო და საშინაო ინფორმაციის განყოფილების გამგედ. 1939 წლიდან გადაყვანილ იქნა გაზეთ "ნორჩი ლენინელის" რედაქციაში ჯერ სტილისტად, შემდეგ მის პასუხისმგებელ რედაქტორად; 1941 წელს დაინიშნა საქართველოს სსრ რადიოკომიტეტში საბავშვო რედაქციის პასუხისმებელ რედაქტორად, შემდეგ მთავარი რედაქტორის მოადგილედ; 1942 წლის თებერვლიდან იმყოფებოდა ფრონტზე, ქერჩში, საფრონტო გაზეთ "ბოევოი ნატისკის" თანამშრომლად, რისთვისაც დაჯილდოებული იქნა საპატიო სიგელით ფრონტის სარდლობის მიერ; 1942 წლის ივნისში, ფრონტიდან დაბრუნების შემდეგ ალ. მაღულარია დანიშნულ იქნა რადიოკომიტეტის რედაქციის "უკანასკნელი ცნობების" პასუხისმგებელ მდივნად; 1942 წელს იგი დაპატიმრებულ და რეპრესირებულ იქნა; 1958 წელს მოხდა მისი რეაბილიტაცია სიკვდილის შემდგომ. თავისი ჟურნალისტური მოღვაწეობის მანძილზე ალ. მაღულარიას, სხვა სახის ნაწარმოებების გარდა, გამოქვეყნებული ჰქონდა 400-მე მეტი სატირულ-იუმორისტილი მოთხრობა "აღლარ-აღლარსანის", "მელითონის" და სხვა ფსევდონიმებით.