ნიკო ჟამუტაშვილი

დაბადების ადგილი: ქ. ყვარელი.

თეატრალური მოღვაწეობა 1942 წელს ყვარლის სახელმწიფო თეატრში დაიწყო. გამოირჩეოდა ბუნებრივი სცენური მონაცემებით, ხმის ტემბრითა და პლასტიკით, რაც დაეხმარა აქტიურად ჩართულიყო თეატრის რეპერტუარში, ხოლო 1949 წლიდან კი სათავეში ჩაუდგა ხელმძღვანელად კოტე მარჯანიშვილის სახელობის ყვარლის სახალხო თეატრს.

მნიშვნელოვანი სპექტაკლები და როლები: "ლეიტენანტი გამიდოვი" (გერმანელი პოლკოვნიკი ფაინ ბომლი, რეჟ.: შალვა ჩერქეზიშვილი, 1944), "ხევისბერი გოჩა" (1947), "ქორწილი სოფელში" (მოხუცი ქართველი გლეხი, 1947), "მკაცრი ქალიშვილები" (გურული გლეხი ივანე, 1965), "მე ჩემს გზას მოვნახავ" (ვანო, 1967), "ალუბლის ყვავილი" (გოდერძი გოდერძიშვილი, დაჯილდოვდა პირველი ხარისხის დიპლომით, 1967), "ოთარაანთ ქვრივი" (გიორგი).

ნ. ჟამუტაშვილის ყვარლის კოტე მარჯანიშვილის სახელობის სახელმწიფო თეატრის დირექტორობის დროს დაიდგა შემდეგი სპექტაკლები: "კეთილი მეზობლები" (1967), "მე ჩემს გზას მოვნახავ" (1968), "შვილი ან საყვარელი" (1967-1968), "სად ხარ ჩვენო მებაღეო" (1970), "ერთი დღე აგარაკზე" (1970), "კოტე მარჯანიშვილის დაბადების 100 წლისთავისადმი მიძღვნილი წარმოდგენა" (1972-1973).

მონაწილეობდა ყვარლის კულტურის სახლთან არსებულ ვაჟთა გუნდ "ყვარელში" (1988); 1971 წლის 19 ნოემბერს გაიმართა ნიკოლოზ ჟამუტაშვილის სასცენო მოღვაწეობის 30 წლის აღსანიშნავი შემოქმედებითი საღამო. ცნობილია როგორც უგრიმო მსახიობი, გარდასახვის დიდოსტატი.

• მედალი "შრომითი მამაცობისთვის"
• საქართველოს კულტურის დამსახურებული მუშაკი