ლუარსაბ მაღალაშვილი

ეკუთვნოდა XIX საუკუნის 60-იანი წლების განათლებულ ქართველთა იმ ბრწყინვალე გუნდს, რომელმაც ქართული მწერლობისა და საზოგადოებრივი საქმიანობის აღორძინება-განვითარებაში დიდი ღვაწლი შეიტანა. მისი თაოსნობით ბევრი ქართული საზოგადო საქმე აღორძინდა: "იმ დროის ყოველ ჩვენს საზოგადო საქმეს თავში ედგა და შესაფერ კვალსაც ატყობდა, რისთვისაც ყოველგვარ დამაბრკოლებელ ძალას (მთავრობას) გაბედულად შეებრძოლებოდა ხოლმე". საკადრის პასუხი გასცა გაზეთ "მოსკოვის უწყებას", რომელმაც სპექტაკლ "სამშობლოს" წარმოდგენის დროს საქართველოს ეროვნული დროშა სასაცილოდ აიგდო. დიდი ამაგი დასდო სათავადაზნაურო სკოლასაც, მისივე თაოსნობით გაყვანილ იქნა რკინიგზა კახეთში. 1894 წლის 2 მაისს თბილისის სათავადაზნაურო კომიტეტის თავმჯდომარეობიდან გადადგა. საზოგადოებამ მადლობა გადაუხადა ხანგრძლივი სამსახურისთვის ("კვალი", 1894, №25). ამავე წელს უარი განაცხადა თბილისის გუბერნიის თავად-აზნაურთა წინამძღოლობაზე. სიცოცხლის ბოლო წლებში ცხოვრობდა პეტერბურგში, სადაც რუსეთის იმპერატორის ამალაში შედიოდა კამერჰერის ჩინით. ილია ჭავჭავაძესთან ერთად სწავლობდა პეტერბურგის უნივერსიტეტში. ილიამ მას უძღვნა ლექსი "მტკვრის პირას". თბილისის გუბერნიის თავად-აზნაურთა მარშალი.

წყარო: ქართველ მოღვაწეთა ლექსიკონი, 1801-1952: ტ. III მ-რ / იოსებ იმედაშვილი.-თბ.,2021.-გვ.83; ვინ იყო შაქრო მაღალაშვილი? / თამაზ ჯოლოგუა // NAEC.GE / გამოცდების ეროვნული ცენტრი.-თბილისი, 2016.-დეკემბერი.-გვ.29-31

• ქართველთა შორის წერა-კითხვის გამავრცელებელი საზოგადოება, დამფუძნებელი წევრი (1879-)

• წმინდა ვლადიმირის ორდენი
• წმინდა სტანისლავის ორდენი
• წმინდა ანას ორდენი