გრიგოლ ბეჟანოვი

დაბადების ადგილი: ქ. ტფილისი.

დაამთავრა ტფილისის პირველი კომერციული სასწავლებელი 1917 წელს და 1918 წელს შევიდა ტფილისის უნივერსიტეტის სამედიცინო ფაკულტეტზე; 1929 წელს ექსტერნად ჩააბარა 4 კურსის გამოცდები (რკინიგზის ექსპლუატაციის ინჟინრის სპეციალობით) ტფილისის ტრანსპორტის ინჟინერთა ინსტიტუტში.

1918-1919წწ. მუშაობდა ტფილისში, თამბაქოს ქარხანა "Дым"-ში ექსპედიტორად; 1919-1920 წწ. სომხეთის არმიის მე-11 სამთო ბატარეაში, საქმისმწარმოებელი მობილიზაციის დარგში (ერევნის გუბერნიის, სოფ. კამარლიში); 1920 წლიდან - სომხეთის წითელ არმიაში, ერევნის სამხედრო ჰოსპიტლის ზედამხედველი; 1923 წლიდან იყო სრულიად რუსეთის საგანგებო კომისიაში, საგზაო-სატრანსპორტო საგანგებო კომისიის ოპერატიული პუნქტის უფროსი (ქ. ტფილისი); 1923-1924წწ. ამიერკავკასიის რკინიგზის სამხედრო დაცვის ინსპექტორი; 1924-1931წწ. ამიერკავკასიის რკინიგზის სამმართველოს დირექტორის მოადგილე და სამობილიზაციო განყოფილების უფროსი; 1931 წლიდან მსახურობდა შინსახკომის სისტემაში; 1931-1934წწ. ამიერკავკასიის რკინიგზის შინსახკომის, სადგურ ლენინაკანის საგზაო-სატრანსპორტო განყოფილების უფროსი; 1934-1935წწ. ამიერკავკასიის რკინიგზის, შინსახკომის, სახელმწიფო უშიშროების მთავარი სამმართველოს, საგზაო-სატრანსპორტო ქვეგანყოფილების უფროსი; 1935-1937წწ. ამიერკავკასიის ფედერაციის შინსახკომის, სახელმწიფო უშიშროების სამმართველოს, სატრანსპორტო განყოფილების ქვეგანყოფილების უფროსი; 1937-1938წწ. აფხაზეთის ასსრ, შინსახკომის სახელმწიფო უშიშროების სამმართველოს, მე-3 ქვეგანყოფილების უფროსი; 1938-1939წწ. აფხაზეთის ასსრ შინსახკომის მოადგილე; 1939-1940წწ. ლენინგრადის ოლქის შინსახკომის სამმართველოს, წყლის ტრანსპორტის განყოფილების უფროსის მოადგილე და ამიერკავკასიის რკინიგზის შინსახკომის საგზაო-სატრანსპორტო განყოფილების უფროსის მოადგილის მოვალეობის დროებითი შემსრულებელი; 1940-1941წწ. - ლენინგრადის ოლქის შინსახკომის სამმართველოს საიდუმლო-პოლიტიკური განყოფილების (ქალაქის) უფროსი და ლენინგრადის ოლქის შინსახკომის სამმართველოს წყლის ტრანსპორტის განყოფილების უფროსი; 1941-1942წწ. შინსახკომის ოქტომბრის რკინიგზის სატრანსპორტო განყოფილების უფროსი; 1943 წლის 14 თებერვალს მიენიჭა სახელმწიფო უშიშროების პოლკოვნიკის წოდება; 1944 წლის 12 ივლისს მიენიჭა "სახელმწიფო უშიშროების კომისრის" სპეციალური წოდება; 1942-1943წწ. - ლენინგრადის ოლქის შინსახკომის სამმართველოს საიდუმლო-პოლიტიკური განყოფილების უფროსი; 1943-1944წწ. სტავროპოლის მხარის შინსახკომის სამმართველოს უფროსის მოადგილე; 1944-1947წწ. - ყაბარდოს ასსრ სახელმწიფო უშიშროების სახალხო კომისარი (მინისტრი); 1945-1947წწ. ტიურინგიის მიწის (გერმანია) შინსახკომის შსს-ს ოპერატიული სექტორის უფროსი; 1947 წლის 10 დეკემბერს დააპატიმრეს; 1951 წლის 17 ოქტომბერს მიესაჯა 10 წლით თავისუფლების აღკვეთა; იმავე წლის 30 ოქტომბერს მინისტრთა საბჭოს დადგენილებით ჩამოერთვა გენერალ-მაიორის წოდება სამსახურეობრივივი მდგომარეობის ბოროტად გამოყენებისათვის და სოციალისტური ქონების დატაცებისათვის; 1953 წლის 20 ივლისს გაათავისუფლეს; იმავე წლის 15 აგვისტოს აღადგინეს გენერალ-მაიორის წოდებაში სსრკ უმაღლესი სასამართლოს სამხედრო კოლეგიის გადაწყვეტილებით, საქმის შეწყვეტით და მისი სრული რეაბილიტაციით; შსს ორგანოდან დათხოვნილია 1953 წლის 1 აგვისტოს, ავადმყოფობის გამო; საბრძოლო დამსახურებისათვის დაჯილდოებული იყო ორდენებით. მიღებული ჰქონდა "შინსახკომის დამსახურებული მუშაკის" (1942) სამკერდე ნიშანი და ოქროს საათი წარწერით "საბჭოთა მთავრობის დავალების ბრწყინვალე შესრულებისათვის"(1932). გენერალ-მაიორი (1945).

წყარო: სომხეთის სამხედრო ელიტა: (სომეხი გენერლები საქართველოდან): ბიოგრაფიული ცნობარი, გოგიტიძე, მამუკა. -თბ., 2014.-გვ.134-136

• 1945 - ლენინის ორდენი
• 1944 - სამამულო ომის II ხარისხის ორდენი
• 1944 - წითელი დროშის ორდენი
• 1943 - საპატიო ნიშნის ორდენი
• 1942 - წითელი ვარსკვლავის ორდენი