აკაკი ფოფხაძე

კინორეჟისორი აკაკი ფოფხაძე 1991 წელს საქართველოში დაიბადა, 13 წლამდე რუსეთში ცხოვრობდა, შემდეგ მშობლებთან ერთად საფრანგეთში, ნიცაში გადავიდა საცხოვრებლად. ჰყავს და-ძმა.

საფრანგეთში თავის დამკვიდრება ძნელი აღოჩნდა. მთავარი სირთულე ენის არცოდნა იყო, რის გამოც ბავშვები ადამიანებთან ურთიერთობას ვერ ამყარებდნენ და მარტოობის განცდა ჰქონდათ.

ნი­ცა­ში ოჯახი იქა­ურ მარ­თლმა­დი­დე­ბელ ეკ­ლე­სი­ას მიე­კედ­ლა. მრევ­ლის წევ­რე­ბი, ძირითადად, იქა­უ­რი ემიგ­რან­ტე­ბი იყ­ვნენ თით­ქმის ყვე­ლა ერის მარ­თლმა­დი­დე­ბე­ლი წარ­მო­მად­გე­ნე­ლი. მათი დახმარებით­ და მხარში დგო­მით ფოფხაძეებმა ფეხზე დადგომა შეძლეს.

ფრანგულ ენას ძმები თავდაპირველად ტელეფილმების ყურებით სწავლობდნენ, სკოლაში რომ შევიდნენ ენა უფრო სწრაფად აითვისეს და ცხოვრებაც გაიოლდა.

ვინაიდან ოჯახს მატერიალურად უჭირდა აკაკის მალევე მოუხდა საარსებო წყაროს მოძიება. თა­ვი­დან ვი­ლა­ში დაც­ვა­ში მუ­შა­ობ­და, მერე მიმ­ტა­ნად, შემ­დეგ კი მო­ნა­კო­ში ერთ ღა­მის კლუბ­ში მცვე­ლად. ამ პო­ზი­ცი­ა­ზე რამ­დე­ნი­მე წელი და­რჩა. ხში­რად მოძ­რა­ობ­და მო­ნა­კო­სა და სან-ტრო­პეს შო­რის.

ბოლოს უნი­ვერ­სი­ტეტ­ში ჩააბარა ეკო­ნო­მი­კურ ფა­კულ­ტეტ­ზე. სამი წელი ის­წავ­ლა, მერე კი უნივერსიტეტი მიატოვა და 25 წლი­ს ასაკში კი­ნოს­კო­ლას მიაშურა. ჩააბარა ნიცაში,  აუდიოვიზუალური რეალიზაციის უმაღლესი სკოლის (ESRA) სასწავლებელში  და საბოლოოდ დაუბრუნდა ბავშვობის ოცნებას, ფილმების გადაღებას. პა­რა­ლე­ლუ­რად ღა­მის კლუბ­ში განაგ­რძობ­და მუ­შა­ო­ბას, რად­გან სწავ­ლის სა­ფა­სუ­რი მა­ღა­ლი იყო. დღის გან­მავ­ლო­ბა­ში ლექ­ცი­ებ­ზე და­დი­ო­და, ღამე კი კლუბ­ში მუ­შა­ობ­და. ეს რე­ჟი­მი სამ წელს გაგ­რძელ­და.

2014-2015 წლი­დან აკაკი ფოფხაძის ყო­ველ­დღი­უ­რი ცხოვ­რე­ბა კი­ნოს უკავ­შირ­დე­ბა. 2017 წელს გადაიღო „Le Soleil des nuits blanches“, რომელიც PÖFF Shorts-ზე (Tallinn Black Nights) აჩვენეს. 2018-ში საკუთარი სცენარით გადაიღო 36-წუ­თი­ა­ნი მოკ­ლე­მეტ­რა­ჟი­ა­ნი ფილ­მი „Je Vois“ - ერ­თგრძელ­კად­რი­ა­ნი, ბი­უ­ჯე­ტის გა­რე­შე, მთლი­ა­ნად თვი­თწარ­მო­ე­ბით, რომელმაც მრავალი ჯილდო მიიღო, მათ შორის CNC-ის Prix de Qualité და „საუკეთესო რეჟისორის“ პრიზი Copenhagen Film Festival-ზე.

კინორეჟისორის შემდეგი ფილმი - "სის­ხლის სა­ხე­ლით“, მისი პირველი სრულ­მეტ­რა­ჟი­ა­ნი ნა­მუ­შე­ვა­რია. ეს არის თრი­ლე­რი, დრა­მა. წარ­მო­ე­ბის ქვეყ­ნე­ბია: საფ­რან­გე­თი, ბელ­გია, სა­ქარ­თვე­ლო, ავ­სტრია. ფილმი, ძირითადად, ემიგრაციაზეა და, ამასთან, ქართულ თემატიკასთანაც არის კავშირში. 

„მინ­დო­და ისე­თი ფილ­მი გა­და­მე­ღო, რო­მე­ლიც მა­ყუ­რე­ბელს კადრში ჩა­აფ­ლობ­და, პერ­სო­ნა­ჟებ­თან სი­ახ­ლო­ვე ექ­ნე­ბო­და... ვე­ცა­დე, ფილ­მი ერ­თდრო­უ­ლად მექ­ცია რო­გორც ოჯა­ხურ დრა­მად, ისე შუ­რის­ძი­ე­ბის თე­მა­ზე შექ­მნილ თრი­ლე­რად. სი­უ­ჟე­ტი ნი­ცის ქარ­თულ დი­ას­პო­რა­ში ვი­თარ­დე­ბა. ასე შევ­ძე­ლი ჩემი ოჯა­ხის და ჩემი წარ­სუ­ლის გად­მო­ცე­მა - ჩემი ქა­ლა­ქის, სა­დაც 13 წლის ასა­კი­დან ვცხოვ­რობ. მინ­დო­და მეჩ­ვე­ნე­ბი­ნა, რა იმა­ლე­ბა პალ­მე­ბის, კა­ზი­ნო­ე­ბი­სა და პლი­ა­ჟე­ბის მიღ­მა, ნი­ცას არაპ­რეს­ტი­ჟუ­ლი უბ­ნე­ბის რე­ა­ლო­ბა - სი­ღა­რი­ბე და ტრა­გე­დი­ე­ბი. ასე გა­მოვ­ხა­ტე სიყ­ვა­რუ­ლი ჩემი ოჯა­ხის და იმ სა­ზო­გა­დო­ე­ბის მი­მართ, რომ­ლის წევ­რიც მე ვარ“, - წერს რეჟისორი.

ამ ფილმისთვის აკაკი ფოფხაძეს რივიერას კინოფესტივალზე საუკეთესო რეჟისორის ჯილდო გადაეცა.

ფილმის მსოფ­ლიო პრე­მი­ე­რა 2024 წლის სექ­ტემ­ბერს სან სე­ბას­ტი­ა­ნის ფეს­ტი­ვალ­ზე შედგა. ხოლო ქართული პრემიერა გაიმართა 1925 წლის11 სექტემბერს, თბილისში.

ფილმი უკვე აჩვენეს ბათუმის საავტორო ფილმების საერთაშორისო ფესტივალზე, თბილისის კინოფესტივალზე.

კინორეჟისორს ორმაგი მოქალაქეობა აქვს. მის ცხოვრებაში საფრანგეთი ისევე მნიშვნელოვანია, როგორც საქართველო.

აკაკი ფოფხაძის მეუღლე, თამარ (თათა) ბაქრაძე, პროფესიით ივენთ-მენეჯერია. მათ ერთმანეთი 2020 წელს თბილისში გაიცნეს და მალევე დაქორწინდნენ. ჰყავთ პატარა ვაჟი - იოანე. ოჯახი, ძირითადად, ნიცაში ცხოვრობს, მაგრამ საქართველოშიც ხშირად ჩამოდიან.

წყარო:

https://www.radiotavisupleba.ge/a/31454567.html 

https://www.ambebi.ge/article/332110-izulebiti-emigracia-da-ucxo-kveqanashi-mosuli-didi/

https://www.imdb.com/name/nm9381904/bio/