პოსტმოდერნული გადახვევები
დამატების თარიღი: 2012-11-16 10:07:00
ავტორი: გიორგი კილაძე

ამ პოსტში ფორრესტ გამპის თარგმნისას მუხლჩაუხრელ შრომაზე უნდა მესაუბრა, მაგრამ გადავიფიქრე, მიზეზი მარტივია, ბლოკპოსტები რომანის (არც პოლანსკის, არც აბრამოვიჩის, არც ჰერცოგის, არც რუდნიცკის) თავები კი არ არის, ერთმანეთს დიალექტიკურად, თუნდაც ექლექტიკურად, რომ გადავაბა და ჰეფი ენდით ან მთავარი გმირის გაურკვეველ ვითარებაში ტრაგიკული სიკვდილით დავამთავრო... ამიტომ ამ წერილს, ბლოკპოსტს თუ რაცხაა  მიზეზთა გამო, ”პოსტმოდერნული გადახვევებით”  დავასათაურებ და აღიარებით  დავიწყებ...

ვაღიარებ, ბლოგი ზოგადად და აქაური კონკრეტულად ”ამაოების ბაზარი” , როდია, სადაც ბლოგერები და ბლოგის მკითხველები ტიტულებს, ჩინებს და განსაკუთრებით სიმდიდრეს ეძებდნენ და ჰპოვებენ კიდევაც.  არც ფული და პატივნოყვარეობაა  სალოცავი კერპები, რომლებიც არმაზის ცნობილი კერპებივით ერთ დღეს ხმლის ერთი მძლავრი მოქნევით მიწასთან რომ გაასწორებს ვინმე. ფარისევლობა და ტყუილი აქ ისე შორსაა, როგორც მანძილი მაშრიყიდან მაღრიბამდე. ამ უსაზღვრო, უსამანო, უნაპირო სივრცეში ვერავის ეტყვი და ვერავისზე იტყვი ”სიღარიბემ მას ნაადრევი სიმწიფის დაღი დაასვაო”. ვერც ჩემზე რასაკვირველია. აქ, ამ დალოცვილ სივრცეში მახინჯი იხვის ჭუკის  მშვენიერ თეთრ გედად გადაქცევის შანსი, (პირველი პოსტიდანვე!) გაცილებით დიდია, ვიდრე  ანდერსენის უცნობილესი ზღაპრის პირველ ან თუნდაც მეხუთე აბზაცში.

აქ, ამ დალოცვილ სივრცეში ვერ შეხვდებით ”ზედმეტი ადამიანის” სახეს, რომელსაც საკუთარ გრძნობებში გარკვევა უჭირდეს, აქ ყველამ ერთად და თითოეულმა კარგად იცის, რა არ სურს და ცუდად როდი იცის, რა უნდა და რატომ. მგონი ცოტა წავიფილოსოფოსე, ეგ არაფერი, არანაირი საშიშროება არ არსებობს ფილოსოფოსობა, ბლოგერობის მსგავსად,  პროფესიად მექცეს. ფილოსოფოსობა  ხომ პროფესია არ არის.  ფილოსოფისობა ხომ  სრულიად განსაზღვრული აზროვნების წყობაა და  რომელიც შეიძლება დაემთხვეს ან არ დაემთხვეს პროფესიას. და მაინც  პროფესია ცხოვრებაში უმთავრესი თუ არა, მთავარი რომაა ამას ნებისმიერი ჩემნაირი დამიდასტურებს, რადგან ბლოგერობას, ფილოსოფოსობისა არ იყოს, პროფესია არ არის, ერთგვარი აზროვნების წესია, რომელიც წამდაუწუმ არა, მაგრამ მაინც იცვლება და ვითარდება.  ანუ სრულქმნობისკენ მიილტვის.  სრულქმნობაზე საუბრისას  სოკრატე კი არა პითაგორა უნდა გაიხსენოს კაცმა (ჩემნაირმა  მაინც), რადგან კომპიუტერთან დიდხანს ჯდომამ თვალების საშინელი ტკივილი იცის, და  როგორც ახლა მე,  არ გაძინებს. ისე პითაგორას ხსენება აქ მგონი ნაადრევი იყო, დაუმშვიდებული თვალებით ძილზე მას არაფერი უთქვამს, ჩავლილ დღეზე საუბარს კი შუაღამემდე გადავდებ. და გაგახსენებთ გადადებული საქმე ყოველთვის ეშმაკის როდია.

ეშმაკსა და უხილავს კუთხეში ”მივამწყდევ” და გავიხსენებ, რომ ჩვენი ცხოვრების მრავალ ასპექტს, თუნდაც ჩვენი დაბადების გარემოებებს, ჩვენგან დამოუკიდებელი ძალები მართავენ, ახლა ამ ძალებზე საუბრის დრო არ მაქვს, თორემ განწობა იცოცხლე მაქვს, და თანაც როგორი!   ჰო, დრო არ მაქვს–მეთქი  ვთქვი, მაგრამ  მაინც,  ჩვენი ასაკისა და თაობის რამდენი ადამიანი გვიწევს კონკურიენციას, ამაზე კი მინდოდა მეთქვა  ორიოდ სიტყვა, მაგრამ აშკარად მოუმზადებელმა –  სოციალური წარმოსახვის გარეშე, ვერ ვახერხებ და მომკალი.

წარმოსახვის გარეშე,  მთელი სოციალური და მათ შორის ბლოგური  მოქმედებები  მხოლოდ და მხოლოდ ინსტინქტურსა და რეფლექსურს უტოლდება. ტოლობა კი ყოველთვის წმინდამათემატიკური ნიშანი როდია...  ობიექტთა (სუბიექტთა?) ურთიერთშეცვლის მიმართებაა…  და მაინც ბლოგზე დაწერილი წერილის (პოსტის, გზავნილის, რაც გინდათ ის დარქვით) მოწონებისა არ იყოს, ფარდობითია ყოველთვის.

გმადლობთ...

კიდევ ერთი და მოვრჩები.

არა, ბლოგი მაინც ფორრესტ გამპზე გამოვიდა... ასეა, და თუ გინდა მესამედ მომკალით...

სოციალური ქსელი:
საქართველოს პარლამენტის ეროვნული ბიბლიოთეკა © 1999-2014
კონფიდენციალურობის პოლიტიკა
დამზადებულია : Pro-Service-ის მიერ