ხალხური

მაიას დაობლება

ადრე მოუკვდა მას დედა,

სოფელ მცხეთაში გაზრდილი,

მამამაც თავი მოიკლა,

ვერ აიტანა ქადილი.

 შავთვალა, ტანით ბრგე გოგომ

ჩაიცვა ვაჟკაცურადა,

თოფ–იარაღი აისხა,

იქცევა მამაცურადა,

პატარა კახსა ეახლა,

რა კარგი სანახავია!..  

ხირიმი შეატრიალა,

დაბლა დაუკრა თავია...

- ვინა ხარ, ძმაო, საიდან,

რომელი გვარის კაცია!

ჰკითხა ბატონმა,

რა იცის, რომ ქალს კაცურად აცვია.

- მათე ვარ, შენი ჭირიმე!

მოვდივარ შორის-შორადა,

ჯავრი მჭირს ავკაცებისა,

ცეცხლი მწვავს ერთი ორადა.

მინდა, რომ გეყმო ერთგულად,

წელზე ვატარო ხმალია,

შენი ბრძანებით დავიცვა

ქვრივ-ოხერ, ობოლ-ქალია.

ნეფესა მოეწონება

სიტყვა–პასუხი მათესი,

თავის მახლობლად დანიშნა

გმირი - სიკეთის დამთესი.

უზნეო პირთა ენამა

არ მოასვენა მაია,

და მოაშორეს ნეფესა

გლახაკთ მოსარჩლე დაია.

მათე-მაია დევნილმა

ტყისკენ გასწია მალულად

და ყაჩაღობა დაიწყო,

ხან ცხადლივ, ხანაც ფარულად.

წყარო: მაია წყნეთელი: ქართული ხალხური პოეზია: ტ. XI: შემდგენელი ქს. სიხარულიძე: თბ. "მეცნიერება": 1984.</p>