(ლეჩხ.) ხამუში, უცხო რამ; დ ა ხ ე ჩ ე რ ი კ ე ბ უ ლ-ი დაზიანებული რომელიმე ორგანო ადამიანისა (მ. ალავ., 1). =ქართულ კილო-თქმათა სიტყვის კონა. წ. 1, 2. ღლონტი, ალექსანდრე. - თბილისი : More…
(რაჭ.) პატარა კონებად შეკრული პურის თავთავები მომკის შემდეგ დარჩენილი (ვ. ბერ.). =ქართულ კილო-თქმათა სიტყვის კონა. წ. 1, 2. ღლონტი, ალექსანდრე. - თბილისი : განათლება, 1974.
(ხევსურ.) მენჯის წინა ფრთა, რომელიც ზევიდან საზღვრავს წინა ფერდს (ლ. ლეონ.). See also: კუკუხო =ქართულ კილო-თქმათა სიტყვის კონა. წ. 1, 2. ღლონტი, ალექსანდრე. - თბილისი : განათლება, 1974.
(ქიზიყ.) ზოგიერთი ხე, მაგ., ფიჭვი, ნაძვი, თლის დროს იხევა, ნაფოტებად ადვილად იპობა და წვრილ გრძელ ანახეთქებს იძლევა. ამ ანახეთქებს ეწოდება ხ ე ჭ ბ ო. კაკალი უ ხ ე ჭ ბ ო ა, ფიჭვი და ნაძვი კი More…
(აჭარ.) კაკლის გარე მაგარი კანი (დიალექტ., 661). See also: ღენჭეპო =ქართულ კილო-თქმათა სიტყვის კონა. წ. 1, 2. ღლონტი, ალექსანდრე. - თბილისი : განათლება, 1974.
(ხევსურ.) სახლის სახურავისათვის გამოსაყენებელი ხის მასალა (ა. ჭინჭარ., 277). =ქართულ კილო-თქმათა სიტყვის კონა. წ. 1, 2. ღლონტი, ალექსანდრე. - თბილისი : განათლება, 1974.
(ქართლ.) გამხდარი, ხმელ-ხმელი ადამიანი (გ. შატბერ., 132; ი. ჭყონ.). ◊ (მესხ.) ძროხის ბეჭის ძვალი, რაზედაც ძველად ნახშირით წერდნენ ანბანს (ი. მაისურ.). ქართულ კილო-თქმათა სიტყვის More…
(ქართლ., ფშ., ქიზიყ.) ციკანი, რომელსაც დედა მოუკვდა და სხვა თხას აწოვებენ (ქეგლ); სუსტი, უდედო ბატკანი, რომელიც, სანამ რომელიმე დედაცხვარს მიაჩვევდნენ, სწოვს სხვადასხვა ცხვარს (ლ. ლეონ.). More…
to main page 
top of page