დაკვრა, დარტყმა: =„მ ი ხ ე თ ქ ე ნ მე, და არა ინება კაცმან მან ხეთქნებად მისა“ O, III მფ. 20,35; „უ ხ ე თ ქ ნ ა რაჲ, შემუსრა იგი“; O, III მფ. 20,37; „აღიღო ასტამი და უ ხ ე თ ქ ნ ა მას More…
სულელი, გიჟი: =„ნუ ხ ე ლ ი ვარა, მამაო!“ მ. ცხ. 34r; „სულელნი და ხ ე ლ ნ ი თქუენ ხართ!“ მ. ცხ. 209r See also: სიხელე =აბულაძე ილია; „ძველი ქართული ენის ლექსიკონი (მასალები)“; More…
(ზეთის-ხეოანი.) =„იყავნ წარწყმედაჲ მისი უდაბნოსა ხ ე ო ვ ა ნ ს ა“ Sin.—11,46v. See also: ხე =აბულაძე ილია; „ძველი ქართული ენის ლექსიკონი (მასალები)“; გამომცემლობა „მეცნიერება“; More…
კუნძული: =„მივიწიენით ჩუენ ხ ე რ თ ვ ი ს ს ა მას სამონაჲსასა“ ლიმ. 52,16; „იყოფიან იგინი ხ ე რ თ ვ ი ს ს ა შინა ბანმორაჲსასა“; საკ. წიგ. II 31,7 =აბულაძე ილია; „ძველი ქართული ენის More…
მეორე დღე, ხვალ: =„ხ ვ ა ლ ე, ამას ჟამსა ოდენ, გრივი ერთი სამინდოჲსაჲ... იპოვოს“ O, IV მფ. 7,1; „ხ ვ ა ლ ე იგი ზრუნვიდეს თავისა თჳსისათჳს“; მთ. 6,34; „კურნებასა აღვასრულებ დღეს და ხ ვ ა ლ More…
=„დია ავსა ჟამსა დაშლილობისასა დავწერე და ხ ი ზ ა ნ ს“ Q—1062 (ანდ.). =აბულაძე ილია; „ძველი ქართული ენის ლექსიკონი (მასალები)“; გამომცემლობა „მეცნიერება“; თბილისი, 1973.
(ვ.-ტყაოსნის: „ხლა“) თავსაბურველი, თავშალი: =„არა გშუენის შენ ესრჱთ ხ ი ლ ა ნ ი შენნი, ვითარ მე სლვაჲ ესე“ H—341,122. =აბულაძე ილია; „ძველი ქართული ენის ლექსიკონი (მასალები)“; More…
შემოდგომა: =„რაჲთა ვისწაოთ, უკუეთუ საღმრთონი წიგნნი გჳთხრობენ ჩუენ ჟამსა მას აღდგომისასა: ზაფხულის-მეა, ანუ ხ ი ლ ი ს-; მ ო კ რ ე ბ ა ს ა იყოს, ანუ ზამთრისა შემდგომად?“ Ath. — 11,115v. More…
to main page 
top of page