(ზეთის-ხილოვანი.) ხილის მომტანი (ბაღი, ხე და სხვ.): =„იყო მას შინა... ბოსტანთა და ვენაჴთა და ხ ი ლ ო ა ნ თ ა სიმრავლე აღურაცხელი“ მ. სწ. 197,10; „კართა ჩუენთა თანა ყოველი; ხეთა ხ ი ლ ო ვ ა More…
(მახიობელი.) კურთხევა, გალობა, მღერა: =„ა ხ ი ო ბ დ ე ს ქებასა“ M, II ნშტ. 23,13. =აბულაძე ილია; „ძველი ქართული ენის ლექსიკონი (მასალები)“; გამომცემლობა „მეცნიერება“; თბილისი, 1973.
«მჴდომი»: =„იყოს თუ ვისიმე შვილი ურჩ და ხ ი ს ტ“ M,—„უკუეთუ ვისიმე ძე ურჩ იყოს და მ ჴ დ ო მ ი“ G, II შჯ. 28,15. =აბულაძე ილია; „ძველი ქართული ენის ლექსიკონი (მასალები)“; გამომცემლობა More…
სიცხე, შემწველობა: =„ვინაჲ-მე არიან უნაყოფოებანი და ხ ო რ შ ა კ ე ბ ა ნ ი და სეტყუანი?“ A—92,295. See also: ხორშაკ-ი =აბულაძე ილია; „ძველი ქართული ენის ლექსიკონი (მასალები)“; More…
«ყრა», ძვრა, რხევა: =„ხ რ ი დ ე ს თავსა“ მრ. 15,29; „იტყოდეს ბაგითა და ხ რ ი დ ე ს თავთა (ყ რ ი დ ე ს თავსა Շ)“ G, ფს. 21,8. See also: შეხრა =აბულაძე ილია; „ძველი ქართული ენის More…
ხვრინვა: =„არსა კაცი ქუეყანასა ზედა, რომელიმცა ხ რ ტ ი ნ ვ ი დ ა სასიკუდინედ და ეძიებდა მეგობართა ამის სოფლისათა?“ მ. ცხ. 29r. =აბულაძე ილია; „ძველი ქართული ენის ლექსიკონი More…
to main page 
top of page