სახის არ მქონე, გამოუსახველი

1. ღმერთი
რამეთუ ვითარ სხეულეან იყოს განუზომელი და განუსაზღვრებელი და უსახოჲ და შეუხებელი? (დამასკ., გარდ., 39, არს.); – ἀνείδεος – [კეთილი და სახიერება] არს სახე-მყოფელი უსახოთაჲცა (არეოპ., საღმრ., ეფრ., 4.18); სახე სახე-მყოფელ უსახოთა შორის, ვითარცა სახეთ-მთავარი, ხოლო უსახო სახეთა შორის, ვითარცა ზეშთასახეთაჲ (არეოპ., საღმრ., ეფრ., 2.10);

2. უხორცო ძალები – ἀμόρφωτος – უფორმო
ხატთა მიერ და სახეთა უსახონი და გამოუხატველნი წინა-დაგუესხმიან (არეოპ., საღმრ., ეფრ., 1.4); – ἀνείδεος – რამეთუ უკუეთუ ამათგან გარეგან იყოს ნივთი, თავით თჳსით ურომელო არს და უსახო (არეოპ., საღმრ., ეფრ., 4.28); ყოველთა ვიდრემე უკუე ბუნებითთა საქმეთა ქუემდებარე არს, რომელსა უწოდენ საკუთრად ნივთად, უშუენიეროჲ და უსახოჲ (ამონ., ტარიჭ., 81,21) – ἀνείδεον τό – უშუერი შეიმკვების და უსახოჲ დაისახვის ნათლის სახისა ცხორებისა მიერ ყოვლითურთ განბრწყინვებული (არეოპ., საეკლ., ეფრ., 2.III.8);
უსახო სახე – ἀμόρφωτος οὐσία ἡ – რამეთუ წმიდანი ღმრთის-მეტყუელნი ზეშთაარსებისასა მას და უსახოსა სახესა მრავალ-გზის ცეცხლის სახედ დაჰსახვენ (არეოპ., ზეც., ეფრ., 15.2)