არასრულყოფილი

1. ღმერთის უარყოფადი (აპოფატიკური) ატრიბუტი
სრულ არს უკუე უსრულთა შორის, ვითარცა სრულთ-მთავარი, ხოლო უსრულ – სრულთა შორის, ვითარცა ზეშთასრული და წინაჲთვე პირველითგან სრული (არეოპ., საღმრ., ეფრ., 2.10);

2. უმკობელობაჲ არს გარდამატებაჲ და მოკლებაჲ, ხოლო უმკობელნი უსრულ არიან (ამონ., ტარიჭ., 16,31); იყვის ბოროტი აღმასრულებელ ყოველთა აღსავსებასა და თავისა მიერ თჳსისა მიმმადლებელ ყოვლისა, რაჲთა არა უსრულ იყოს (არეოპ., საღმრ., ეფრ., 4.19) და უკუეთუ ყოველთა შობითგანვე ჟამიერებასა მათსა შინა აქუს სრულებაჲცა, არარაჲ არს უსრულ ყოველსა შინა ბუნებასა (არეოპ., საღმრ., ეფრ., 4.25); უსრულთა ჰურიათა უნაკლულოჲსა ღმრთისმეტყუჱლებისა მითხრობაჲ არა შეეტყუჱბოდა (თტე., II სჯ. 2, გელ., A 1108, 101v); – ἀτελής – არასრული, არაკმარი – იყვნენ რომელნიმე თჳთსრულ გუამოვნება, ხოლო რომელნიმე – უსრულ (პრ., კავშ., პეტრ., 64; 42.14); – ἀτελέστερον τό – უსრული, ვითარ იგი იყოს უსრულ, ესეზომ უმცირესთა მიზეზ, რამეთუ უშორეს არს ყოველთა წარმომაარსებელსა, (პრ., კავშ., პეტრ., 25; 22.16-18)