მონა (წოდებულებით) – δοῦλος ὁ – უკუეთუ მონა არს, იგი, წოდებულობით უკუე ითქუმის მონად და არა თუ თჳთ არს მონა, რამეთუ ჩუენთჳს მიმღებელი ხატსა მონისასა მონადცა იწოდა ჩუენ თანა, რამეთუ უვნებელმან ჩუენთჳს ჰმსახურა ვნებაღა და იქმნა მსახურ მაცხოვარებისა ჩუენისა (დამასკ., გარდ., 213, არს.);

მონისა ხატი – τοῦ δούλου μορφή ἡ – მიიღო მონისა ხატი [ღმრთისა სიტყუამან] ჭეშმარიტებით, და არა ოცნებით (მიქ., მრწ. 7, ეფთ., Jer. 151, 84v);

მონაჲ ბუნებაჲ – δούληφύσις ἡ – შესწავებაჲ საჴმარ არს, ვითარმედ უმეცარი და მონაჲ ბუნებაჲ მიიღო და რამეთუ მონაჲ ბუნებაჲ მიიღო და რამეთუ მონაჲ არს კაცობრივი ბუნებაჲ შემოქმედისა მისისა ღმრთისაჲ და არა აქუს მეცნიერებაჲ ყოფადთაჲ (დამასკ., გარდ., 212, არს.);

მონა (უფლისა, იესუ ქრისტესი) – δοῦλος (’Ιησοῦ Χριστοῦ) ὁ – პავლე, მონა იესუ ქრისტესი, ჩინებული მოციქული, განჩინებული სახარებისათჳს ღმრთისა (ლეონ., ეპ. 2, არს., S 1463, 217v); და იყო შემდგომად აღსრულებისა მოსეს, მონისა უფლისასა (თტე., ისუ. შეს., გელ., A 1108, 150r); – θεράπων θεοῦ ὁ – რამეთუ იყოცა მშჳდ ფრიად და ამისთჳს ეწოდა მას მონა ღმრთისა (არეოპ., ეპ., ეფრ., 8.1)