ჭეშმარიტება, სიმართლე

1. ესრეთ სიმართლე ერთი რაჲმე არს – სათნოებაჲ (ამონ., ტარიჭ., 53,29); რამეთუ სიტყუა ბუნებით ცნობა არს და მსაჯულობითი – სიმართლე (მქს., პიროს., გელ. 29,31); წინააღმდგომ არიან სიწმიდე და არაწმიდებაჲ, და სიმართლე და უსამართლოებაჲ (არეოპ., საღმრ., ეფრ., 4.19);

2. ღმერთის სახელი – ხოლო კუალად სიმართლედ იგალობების ღმერთი, ვითარცა ღირსებისაებრ მიმგებელი ყოველთაჲ და საზომი და შუენიერებაჲ (არეოპ., საღმრ., ეფრ., 8.7); რამეთუ დასასრული შჯულისაჲ ქრისტე [არ]სო, – იტყჳს, – სიმართლედ ყოვლისა მორწმუნისა (თტე., ისუ. შესავალი, გელ., A 1108, 150r);
საღმრთო სიმართლე – θεῖα δικαιοσύνη – ამის საღმრთოჲსა სიმართლისათჳს ჰმადლობს მღდელთ-მთავარი (არეოპ., საეკლ., ეფრ., 7.III.1); რომელნი საღმრთოსა სიმართლესა აგინებენ, ესე დაავიწყდების მათ, ვითარ განცხადებულსა უსამართლოებასა განაჩინებენ თავთა თჳსთათჳს (არეოპ., საღმრ., ეფრ., 8.7); ჯერ-იყო მათდა ამიერ ცნობაჲ სიმართლეთა ღმრთისათაჲ, ვითარმედ ამით არიან ნამდჳლვე სიმართლე (არეოპ., საღმრ., ეფრ., 8.7); არსვე ღმრთისსახე მღდელთმთავრობაჲ სიმართლითა წმიდითა აღსავსე (არეოპ., საეკლ., ეფრ., 3.III.6); – δίκαιον τό – ვემსგავსებით ღმერთსა სიმართლითა… სიმართლე უკუე არს სწორედ განმყოფელობაჲ (დამასკ., დიალ., ეფრ. 52,4); მოქმედობითობაჲ... სიბრძნე, სიმართლე... ყოველნი, რაოდენნი ჰქონან მამასა, ძისანი არიან (დამასკ., ორთა ნებ., არს., S1463, 131r); – δικαίωμα τό – უკუეთუ კაცობრივი არა აღიღო ნებაჲ, რომლითა ნებითა აღასრულა სიმართლე? (დამასკ., ორთა ნებ., არს., S1463, 134v)