სატოპკე აუწია

ისეთი რამ უთხრა ან ჰკითხა, რაზედაც იცოდა (ან უნდა სცოდნოდა), რომ მოსაუბრე მახვილგონივრულ პასუხს გასცემდა. „ნებისმიერი პასუხით ეგრეთ წოდებულ „სატოპკეს“ მიიღებს, ფრენბურთის ენით რომ ვილაპარაკოთ“ (მურმან ლებანიძე); „პოეტმა მკითხველს სატოპკე აუწია, მკითხველმა კიდევ – ტოპკა ჩაარტყა“ (ტარიელ ჭანტურია); „პირდაპირ სატოპკე წერილი იყო და შენც არ დაახანე, ჩამირტყი და ჩამირტყი ტოპკები!“ (დიანა ვაჩნაძე).