მოხია

1. შდრ. „მოიხა“.
   გაიქცა; წავიდა. „გავიდეთ ლევანა მხრებზე და ჩვენც მოვხიეთ, ზოგი ტროლეიბუსს შეახტა, ზოგი მანქანებში (ორი მანქანით ვიყავით) ჩაეკვეხა და მოვხიეთ“ (ზურაბ სამადაშვილი); „სალონს გამინადგურებენ ეს ლაწირაკები-თქო, ახლა გამკრა თავში, შევწუხდი. ხომ არ მოვხიო?“; „ეხ, ბედნიერია ტოჩი, რომ ამ დღემდე, სრულ გაბითურებამდე, გაგვასწრო. კაცურად, გმირივით და გაქრა“ (ზაურ კალანდია).
2. შდრ. „დაახეთქა“.
   „მაგარი“ რამე თქვა. „...მან აქაც გაშალა დაუღალავი ფრთები და მთელი რიგი ტყუილები მოხია“ („ალტერნატივა“).
   Source: ქართული ჟარგონის ლექსიკონი, მესამე შევსებული გამოცემა; ავტ. ლევან ბრეგაძე; რედ: ანა ჭაბაშვილი და სხვ.; შპს "ბაკურ სულაკაურის გამომცემლობა"; მისამართი: აღმაშენებლის 150,0112, თბილისი, 2013.