ხია

1. გაარტყა. „გაახურა, შეუბერა, ხია მოღალატესა“ (ვახტანგ ჯავახაძე); „მიეჭრა ახვარს და გაუქანა და ხია შიგ შუა ყბაში“ (გურამ დოჩანაშვილი).
2. ერთბაშად, მოულოდნელად ჩაიდინა, მოიმოქმედა, შექმნა რაღაც მნიშვნელოვანი. „ძაან „გაახურა“ ნაირამაცა, მსხვილ-მსხვლი რომანები რო „ხია“ (ალექსი ჭინჭარაული).
   Source: ქართული ჟარგონის ლექსიკონი, მესამე შევსებული გამოცემა; ავტ. ლევან ბრეგაძე; რედ: ანა ჭაბაშვილი და სხვ.; შპს "ბაკურ სულაკაურის გამომცემლობა"; მისამართი: აღმაშენებლის 150,0112, თბილისი, 2013.