მ.სიცოცხლის საწყისია (პლუტარქე, დაახ. 45. დაახ. 127). მ. – სიცოცხლეა (ვოლტერი 1694-1774), უძრაობა – სიკვდილი (ლესგაფტი 1837- 1909). სიცოცხლე მოძრაობას მოითხოვს (არისტოტელე, 384-327). ვინაიდან ამ ქვეყანაზე ყველაფრის შესრულება მოძრაობის საშუალებით წარმოებს, ბუნებრივია, რომ ყოველმა ცოცხალმა არსებამ უნდა გამოსცადოს მოძრაობის სიხარული (კომენსკი, 1592-1670). როდესაც ჩემი სხეული მოძრაობაში იმყოფება, მაშინ გონებაც იწყებს მოძრაობას, ცოცხლდება და აღაფრთოვანებს ჩემს აზრს (ჟან ჟაკ რუსო, 171 2– 1778). მ. და მარტო მ. არის, ჩემო თერგო, ქვეყნის ღონისა და სიცოცხლის მიმცემი (ილია, 1837-1907). ილიასეული ბუნების არსებობის კანონი, საზოგადოებაზეც ვრცელდება, ვინაიდან ადამიანი ხომ ბუნების უნიკალური შემადგენელი ნაწილია!
to main page 
top of page