(fuo ორი + lossa/yur ra ენა) ბილინგვიზმის განსაკუთრებული ვარიანტი, რომლის დროსაც გარკვეულ ტერიტორიაზე ან საზოგადოებაში თანაარსებობს ორი ენა ან ერთი ენის ორი სხვადასხვა ფორმა, რომლებსაც მათი მატარებლები სხვადასხვა ფუნქციონალურ სფეროში იყენებენ. დიგლოსიისათვის დამახასიათებელია არადაბალანსებული ორენოვნების სიტუაცია, როცა ერთი ენა „მაღალია“ თავის გამოყენებაში, ხოლო მეორე „დაბალი“. ამასთან, „დაბალი“ შეიძლება მშობლიური ენა აღმოჩნდეს, იგი შესაძლოა მხოლოდ საურთიერთობო იყოს, ყველა სხვა „მაღალ“ მოვალეობას კი სხვა ენა (შეძენილი) ასრულებდეს.
Source: პედაგოგიკურ ტერმინთა განმარტებითი ლექსიკონი /ჯემალ ჯინჯიხაძე;, რედაქტორი თამაზ კარანაძე. თბილისი: უნივერსალი, 2017.
to main page 
top of page