(el&s ხატი, გარეგანი სახე) — მეხსიერების განსაკუთრებული ტიპი, უპირატესად მხედველობით შთაბეჭდილებებზე, რომელსაც შეუძლია ადრე აღქმული საგნის ან მოვლენის სახე (ხატი) შეინახოს და აღადგინოს დეტალებში. ამ სახეში შეიძლება შედიოდეს, და ხშირად შედის კიდეც, გაჯერებული სახეები და სხვა სენსორული მოდალობები (სმენითი, ტაქტილური, მოძრაობითი, გემოვნებითი, ყნოსვითი). ეიდეტიკური სახეები განსხვავდება აღქმის სახეებისაგან იმით, რომ ადამიანი თითქოსდა განაგრძობს საგნის აღქმას მაშინაც კი, როცა ამ საგანს იგი უკვე ვერ ხედავს.
Source: პედაგოგიკურ ტერმინთა განმარტებითი ლექსიკონი /ჯემალ ჯინჯიხაძე;, რედაქტორი თამაზ კარანაძე. თბილისი: უნივერსალი, 2017
to main page 
top of page