განსაკუთრებული ქმედებები, რომელთა საგანია ადამიანის, როგორც საქმიანობის, ურთიერთობის ან თვითშეგნების სუბიექტის, საკუთარი მდგომარეობები და თვისებები. თვითკონტროლის ცენტრალური რგოლია საკუთარი შეგნების შინაარსის მართვა, მართვა იმისა, რასაც სუბიექტი თვლის თავისი „მე“-ს ნაწილად. ამასთან, შეიძლება გამოიყოს კონტროლის ორი სახე: აფექტური და კოგნიციური თვითკონტროლი. პირველ შემთხვევაში კონტროლის საგანია სუბიექტის ემოციონალური პროცესები, გრძნობები და სურვილები. მეორეში მისი საკუთარი წარმოდგენები და აზრები.
Source: პედაგოგიკურ ტერმინთა განმარტებითი ლექსიკონი /ჯემალ ჯინჯიხაძე;, რედაქტორი თამაზ კარანაძე. თბილისი: უნივერსალი, 2017.
to main page 
top of page