ტერმინი, რომელიც გამოიყენება პიროვნების საკუთარ „მე“-სთან მიმართების სპეციფიკის აღსანიშნავად. თვითმიმართების აგებულება შეიძლება მოიცავდეს; თვითპატივისცემას, სიმპათიას, თვითმიღებას, სიყვარულს საკუთარი თავისადმი, კეთილგანწყობილების გრძნობას, თვითშეფასებას, თვითსიმტკიცეს, თვითდამცირებას, თვითდაბრალებას, თავისი თავით უკმაყოფილებას და ა. შ. ადამიანის მიმართება თავისი თავისადმი არის პიროვნების საბაზო კონსტრუქტი, ახდენს მარეგულირებელ ზეგავლენას პრაქტიკულად ქცევის ყველა ასპექტზე, უმნიშვნელოვანეს როლს თამაშობს პიროვნებათაშორისი მიმართებების დამყარებაში, მიზნების დასახვასა და მიღწევაში, კრიზისული სიტუაციების ფორმირებისა და გადაწყვეტის ხერხებში. თვითმიმართების ჩარჩოებში წარმოიქმნება პიროვნების მიმართებათა ტრიადა:
to main page 
top of page