(ენა) ენათმეცნიერების დარგი, რომელიც სწავლობს ენის შინაარსობრივი მხარის თავისებურებებს მოლაპარაკე კოლექტივის აზროვნებასა და მის საზოგადოებრივ ცხოვრებასთან დაკავშირებით, როგორც ლინგვისტიკური ერთეულების ბუნებაში შეღწევისა და მათი ფუნქციონირების კანონზომიერებათა აუცილებელ პირობას.
Source: პედაგოგიკურ ტერმინთა განმარტებითი ლექსიკონი /ჯემალ ჯინჯიხაძე;, რედაქტორი თამაზ კარანაძე. თბილისი: უნივერსალი, 2017.