(ěv0puro,- ადამიანი + 0pa სიბრძნე)პედაგოგიკის მოკავშირე რელიგიურ-მისტიკური სწავლება, რომელიც თეოსოფიიდან გამოეყო, დაფუძნებულია 1912 წელს რუდოლფ შტაინერის მიერ იმ მიზნით, რომ ფართო წრისათვის შეექმნა ადამიანთა აზროვნებაზე დამყარებული თვითგანვითარებისა და სულიერი შემეცნების მეთოდები. შტაინერისა და მისი მიმდევრების მიერ ხასიათდება როგორც „მეცნიერება სულის შესახებ“. ნ. თეოსოფია.
Source: პედაგოგიკურ ტერმინთა განმარტებითი ლექსიკონი /ჯემალ ჯინჯიხაძე;, რედაქტორი თამაზ კარანაძე. თბილისი: უნივერსალი, 2017.