1. დედამიწის დაუსახლებელი ნაწილი, ჩვეულებრივ, სრულიად უწყლო და უმცენარო;
2. ძვ. განმარტოებით მდგარი მონასტერი;
შდრ.: უდაბური:
1. დაუსახლებელი, მივარდნილი, მიუვალი ადგილი;
2. გაუვალი, დაბურული, უღრანი (ტყე).
Source: „ჟურნალისტის ორთოგრაფიულ-სტილისტიკური ლექსიკონი“: მთავარი რედაქტორი - თამარ ვაშაკიძე; არნოლდ ჩიქობავას ენათმეცნიერების ინსტიტუტი; გამომცემლობა „უნივერსალი“; თბილისი, 2009, 0179, ი. ჭავჭავაძის გამზ. 9.