(მრ. არა აქვს. უმართებულოა: განწყობები):
1. ფსიქ. ამა თუ იმ განცდისა და ქცევისასთვის მზადყოფნა; სპეციფიკური მდგომარეობა, რომელიც სუბიექტში მოთხოვნილების დაკმაყოფილების ობიექტური სიტუაციის ზეგავლენის შედეგად ჩნდება (განწყობის თეორია);
2. ვინმესთან დამოკიდებულება; ურთიერთობა, შდრ.: განწყობილება, რომელიც ამ უკანასკნელი (მეორე) მნიშვნელობით იხმარება ენაში (მეგობრული განწყობილება).
Source: „ჟურნალისტის ორთოგრაფიულ-სტილისტიკური ლექსიკონი“: მთავარი რედაქტორი - თამარ ვაშაკიძე; არნოლდ ჩიქობავას ენათმეცნიერების ინსტიტუტი; გამომცემლობა „უნივერსალი“; თბილისი, 2009, 0179, ი. ჭავჭავაძის გამზ. 9.