ჩხიმი

1. (ფშ.) – სახმობი (მობ.) – ცხვირის კაკნატელა
2. (ხევს.) - თავის ქალას ზედა და ქვედა ძვალს შუა მდებარე ღრუბლის ნივთიერება (ა. შან.)
    

   „თუ ჩხიმი ამოხყვა, მაშინ შვიდი ძროხა უნდა მისცეს“ (ბეს. გაბ. 141)
   შემოკლებათა განმარტება

   Source: მესაქონლეობის ლექსიკონი. - ლეონიძე, ლევან. ტფილისი: მიწად-მოქმედების კომისარიატის სასოფლო მეურნეობის განყოფ. გამოცემა, 1925 (პოლიგრაფტრესტის 2-ე სტამბა).