მაწუპვა (მასწუპავს, მაიწუპება, მაწუპილი)

1. დახურვა, მოკუმვა, დახშობა,
    

   „მაწუმპე პირი!

   „პირმაწუ(მ)პილი იჯდა, არც რა შაუჭამია და არც ჴმა ამოუღია“.

2. მაწუმპილი – გადატ. გაყვინიზებული, გაყოყოჩებული.
    

   „ისრი მაწუმპილი იჯდა, ითამ ჩემისთანა აღარც ვინაა აბაო“.

3.  

   მაწუმწილი ხალათი – ვიწრო, შემოჭერილი ხალათი.

   Source: მოხევური ლექსიკონი / [შემდგ.: ნაზი სუჯაშვილი, ირმა ფიცხელაური ; რედ. ამირან არაბული]. თბ. : ქართული ენა, 2005.