აღალბაშ-ი

1. ძვ. ცრურწმ. კუდიანების, ავი სულების მეთაური, მხიბლავების მეთაური, უფროსი.
    

   „კუმეტობა ღამეს მხიბლავები შაიყრებიან, აღალბაში შაუძრახავს – რაით შმამეწევითო...“

2. აღალის, ქარავნის უფროსი, ძველად საქართველოს სამხედრო გზით ტვირთის გადამტანი მეურმეების უფროსი.
    

   „აღალბაში გამაცდილი, სიტყო-პასუხიანი და სანდო კაცი უნდა ყოფილიყო“.

   Source: მოხევური ლექსიკონი / [შემდგ.: ნაზი სუჯაშვილი, ირმა ფიცხელაური ; რედ. ამირან არაბული]. თბ. : ქართული ენა, 2005.