ნაგულ-ი

1. საჩეჩლის კბილებში დარჩენილი უარგისი მატყლი, ნაყეჭი (ნ.).
    

   „გაჩეჩას რო მოვრჩი, ნაგული კარგა ბლომად დამირჩა“.

2. შეგულებული, წინასწარ მონიშნული.
    

   „ნადირობ რო მივდიოდითკე, ნაგული გუქონდისკე ღამე სადგომი ადგილები“.

   Source: მოხევური ლექსიკონი / [შემდგ.: ნაზი სუჯაშვილი, ირმა ფიცხელაური ; რედ. ამირან არაბული]. თბ. : ქართული ენა, 2005.