ბალყუმ-ი

1. შავი, ნაყოფიერი, ფხვიერი და უქვიშო მიწა; კარგი მოსავლიანი საყანე ადგილი; თიხნარი ნიადაგი ზომიერი მოსავლის მომცემი“.
    

   „მიწა ბალყუმია, შუადღემდე გადავაბრუნებთო“;

   „ბალყუმ მიწას ვმარობდიანკე ბანის სატკეპნადაც, სახლჩი ძირს დასაყრელადაც“.

2. უწოდებენ მოუხნავად დატოვებულ, ნასვენ მიწასაც; ბალყუმად დაგდებული მიწა.
   Source: მოხევური ლექსიკონი / [შემდგ.: ნაზი სუჯაშვილი, ირმა ფიცხელაური ; რედ. ამირან არაბული]. თბ. : ქართული ენა, 2005.