ყდედ-ი

1. ღვედისაგან დაწნული საბელი, რომლითაც უღელს აბამენ წირწენასთან ან გუთნის მხართან (სინ. ხევს. სამალდე, რაჭ. წემბეშო, იმერ. სამატი).
    

   „ყდედი ჭაპანია, უღელზეა გამამბული და ჴარები ეწევიან გუთანს“;

2. ფარდაგის გასაბეჭნი ხის კბილებიანი ხელსაწყო, სავარცხელი.
   Source: მოხევური ლექსიკონი / [შემდგ.: ნაზი სუჯაშვილი, ირმა ფიცხელაური ; რედ. ამირან არაბული]. თბ. : ქართული ენა, 2005.