ძვ. ცხვარ-ძროხის გაზიარების წესი: ვინც ჩაიბარებდა, იღებდა მოვლის ქირას და რჩებოდა მიღების პერიოდში მოგებული ხბო-ბატკანი, მატყლი და ნაწველი საზიარო იყო, თავნი საბოლოოდ გამზიარებელს უბრუნდებოდა უკლებლივ.
- „ბაღდავნობა ესრე იყუისკე, რო ჩუენ ბაღდავნით უნდა გუყვანიყო ცხორი, თუნდა დავოცილიყო, უნდა ჩამებარა. ბაღდავნობით ვიღებდი წლით, ნაშენი ბატკანი ჩემი იყო, მატყლი, წუელა კი ნახევარი იმისი იყო, ნახევარი ჩემი“.
Source: მოხევური ლექსიკონი / [შემდგ.: ნაზი სუჯაშვილი, ირმა ფიცხელაური ; რედ. ამირან არაბული]. თბ. : ქართული ენა, 2005.
to main page 
top of page