- თამაშია. აირჩევენ „დედას“ და ჩააბარებენ ქამარს. „დედა“ იკითხავს: ასეთი კუდი აქვს, ასეთი თავი აქვს – რა ცხოველია? გამომცნობს მისცემდა ქამარს, დანარჩენს გაყრიდა ქამრის ცემით. „დედა“ დაიძახებდა – ცტარენა – და ქამრის მქონე გამოიქცეოდა, მას „დედა“ შეიფარებდა. თუ ვერ მოასწრებდა, დაიჭერდნენ, წააქცევდნენ, თვალებზე ხელს ააფარებდნენ, ქამარს დაუმალავდნენ... (სნო).
Source: მოხევური ლექსიკონი / [შემდგ.: ნაზი სუჯაშვილი, ირმა ფიცხელაური ; რედ. ამირან არაბული]. თბ. : ქართული ენა, 2005.