ხოვ-ი

1. ხვავი, ბარაქა.
2. გალეწილი მარცვლეულის გროვა კალოზე ნარჩენებითურთ.
    

   „ჩალას ავბერტყდით ორთითებითა, რაიც დარჩებოდა, იმას ხოვს ვეძახოდით, იმას გავანიავებდით და ჩავხყრიდით დაწნულ გოდრებჩი; სამთითებით გავანიავით, ხოვი დარჩის და ბზე გაიტანის“.

   Source: მოხევური ლექსიკონი / [შემდგ.: ნაზი სუჯაშვილი, ირმა ფიცხელაური ; რედ. ამირან არაბული]. თბ. : ქართული ენა, 2005.