ბუბუნებ-ს

1. fig.
   
   ყვირის, ხმიანობს (მოზვერი ხარირემი...).
    

   „ვევს ვინღაც ივასებაი ბუღაი ბუბუნებს მთაჩია“ (ხალხ.);

2. წყნარად და კარგად საქმიანობს.
    

   „ბედრიანაი კაცია, სულ ეზო-კარჩი ბუბუნებს“.

   Source: მოხევური ლექსიკონი / [შემდგ.: ნაზი სუჯაშვილი, ირმა ფიცხელაური ; რედ. ამირან არაბული]. თბ. : ქართული ენა, 2005.