დაკუეთა(დაჰკვეთს, დაეკუეთება, დაკუეთილი)

1. აკრძალვა, აღკვეთა.
    

   „ერთი წელია სასმელი დავჰკუეთე“;

   „ღორის ჭორცს არა ვსჭამ, დაკუეთილი მაქუ“

2. შემოლევა, შემოკლება.
    

   „რაც ცხორი მთაჩი წავიდა ჭორცი დეგუეკუეთა“.

   ფიცილის ფორმაა: „აღარ მაქვ, ისრიმც არ დამეკტეთება პურის მჭამელი;

3. მონატრება, მოკლება, არყოფნა.
    

   „ახალციხე და კარკუჩა ხთის პირით დაწყევლილია, ზაფხულჩი მთორე არ მოდის, ზამთარს მზე დაკუეთილია“ (ხალხ).

   Source: მოხევური ლექსიკონი / [შემდგ.: ნაზი სუჯაშვილი, ირმა ფიცხელაური ; რედ. ამირან არაბული]. თბ. : ქართული ენა, 2005.