თავწასულ-ი

1. თავდაკარგული, დაღუპული.
    

   „ლოთობისგა და უწესო ცხოვრებისგა დაღუპული, თავწასული“;

2. თავგასული, უზრდელი.
   Source: მოხევური ლექსიკონი / [შემდგ.: ნაზი სუჯაშვილი, ირმა ფიცხელაური ; რედ. ამირან არაბული]. თბ. : ქართული ენა, 2005.