საკუთარი სახელია (დაკავშირებულია უძველეს დროში მცხოვრებ ისმელა ღუდუშაურის სახელთან, რომელსაც ჰყოლია ბევრი შვილი, იყო კეთილი და სახელოვანი), იხმარება დალოცვაში:
- „ისრი გაშენდითო, როგორც ისმელაის საბოლოო – ეგრე ვეტყუით ერთურსა“;
- „ისმელაის ბედიმც გექნებაო“.
Source: მოხევური ლექსიკონი / [შემდგ.: ნაზი სუჯაშვილი, ირმა ფიცხელაური ; რედ. ამირან არაბული]. თბ. : ქართული ენა, 2005.