-კე

1. ხოლმეობითობს (მრავალგზისობის) გამომხატველი ნაწილაკი, – ხოლმე.
    

   „არისკე“ – არის ხოლმე, „იყუისკე“ – იყო ხოლმე;

2. მიმართულების -კენ თანდებულის შეკვეცილი სახე: სოფლისკე – სოფლისკენ;
3. იხმარება -გან, -გამო თანდებულის მნიშვნელობით; დედისაკე დაწუხებული ვარ – დედის გამო მოწყენილი ვარ. დაერთვის ზმნას და აძლევს მრავლობითობის შინაარსს: ვეღარ დავფარცხავდითკე.
   Source: მოხევური ლექსიკონი / [შემდგ.: ნაზი სუჯაშვილი, ირმა ფიცხელაური ; რედ. ამირან არაბული]. თბ. : ქართული ენა, 2005.