კელფ-ი

1. თმის ქერტლი
2. თივის ან მატყლის დატკეპნილი ნაწილები.
    

   „თივა კელფი და კელფი აიღოდე და ისრი მამაწოდოდე, თორო გაიფანტება;

   „მატყლის კელფები სწორ გაშალე საბნიშესაკერად“.

   Source: მოხევური ლექსიკონი / [შემდგ.: ნაზი სუჯაშვილი, ირმა ფიცხელაური ; რედ. ამირან არაბული]. თბ. : ქართული ენა, 2005.