გოდოლი, მურყეამზი, ქავი, საებგურო; შენობის საერთო მოცულობიდან მკვეთრად გამოყოფილი, გეგმაში, ჩვეულებრივ, მრგვალი, მრავალკუთხა ან კვადრატული მოსაზულობის ნაწილი, რომლის სიმაღლე საგრძნობლად სჭარბობს ფუძის ზომებს ან ასეთივე პროპორციების ცალკე მდგომი ნაგებობა. ტერმინი ხმარებაში შემოდის მე-9 საუკუნეში და თანდათან სცელის გოდოლს.
Source: ხუროთმოძღვრული განმარტებითი ლექსიკონი / თენგიზ კვირკველია ; რედაქტორი ი. ციციშვილი.თბილისი : განათლება, 1971 (საქ. კპ ცკ-ის გამომც. სტამბა)