საყდარი

1. ეკლესია, ტაძარი; საკულტო ნაგებობა, სადაც წარმოებს ღვთისმსახურება და რელიგიურ წესჩვეულებათა შესრულება. საყდარი, როგორც ეკლესიის სინონიმი, მე-14 ს-ში შემოდის. მე-14 საუკუნემდე საყდარი იმ ეკლესიას ეწოდებოდა, რომელიც ეპისკოპოსის ან ქორეპისკოპოსის საჯდომად ითვლებოდა.
2. arc.
   ტახტი; საჯდომი ძველ ქართულში.
    

   „ტახტი სპარსული სიტყეაა, შემოდის მე-9 საუკუნეში. მე-9 საუკუნემდე მის მაგიერ საყდარი იხმარებოდა“ (ივ. ჯავ.).

3. ტრაპეზის გასწერივ კედელზე მიდგმული სამღვდელმთავრო საჯდომი საკურთხეველში, რომლისგან ქვეით შეკიბული იყო ხარისხედი მღვდელმსახურთათვის.
   Source: ხუროთმოძღვრული განმარტებითი ლექსიკონი / თენგიზ კვირკველია ; რედაქტორი ი. ციციშვილი.თბილისი : განათლება, 1971 (საქ. კპ ცკ-ის გამომც. სტამბა)