სტოა

1. Gk.
   ანტიკური საბერძნეთის საზოგადოებრივი და-ნიშნულების ნაგებობა, რომელიც წარმოადგენს კედლის გასწვრივ ერთ ან ორრიგად განლაგებულ გადახურულ სვეტნარს.
2. კარიბჭე, ნართექსი; სეეტებიანი, გვერდღია, კამაროსანი ნაგებობა – ტაძრის მთავარი შესასვლელი ან გარემოსავლელი. დროთა განმავლობაში სტოას პირვანდელი სახე შეიცვალა და სვეტებს შორის ადგილი კედლით ამოშენდა.
   Source: ხუროთმოძღვრული განმარტებითი ლექსიკონი / თენგიზ კვირკველია ; რედაქტორი ი. ციციშვილი.თბილისი : განათლება, 1971 (საქ. კპ ცკ-ის გამომც. სტამბა)