მე-16 საუკუნის ბოლოდან მე-18 საუკუნის ნახევრამდე ევროპის ხელოვნებაში (განსაკუთრებით იტალიაში) გავრცელებული სტილისტური მიმართულება, მისთვის დამახასიათებელია დიდი ანსამბლები, რომელთაც არქიტექტურის პლასტიკური ფორმები, ფერწერა, დინამიური ქანდაკება დღა გამოყენებითი ხელოვნების ნაწარმოებები მაღალფარდოეან, საზგასმულად საზეიმო ხასიათს უქმნიან. ბაროკო თამამად არღვეეს კლასიკური კანონების პირობით საზღვრებ და მხატვრული შინაარსის გამოსავლენდ ჰქმნის არქიტექტურის ახალ საშუალებებს, ახალ კომპოზიციურ ხერხებს. რენესანსის ნაწარმოებთა მკაფიო ჰარმონიულობა და დახვეწილობა შეცვალა ფორმების გართულებულმა წყობამ.
Source: ხუროთმოძღვრული განმარტებითი ლექსიკონი / თენგიზ კვირკველია ; რედაქტორი ი. ციციშვილი.თბილისი : განათლება, 1971 (საქ. კპ ცკ-ის გამომც. სტამბა)
to main page 
top of page