მიჯნა, ზღვარი; სიკვდილი; ბოლო
- უცნაურითა ჩუენდა და უხილავითა საიდუმლოობითა მოძრავობითთა მათ დასაბამთა გინა დასასრულთაჲთა (არეოპ., ზეც., ეფრ., 15.6); – ἐσχάτως – ასული ჩემი დასასრულად მიახს (თეოფ., ბულ., მარკ., ჭიმჭ., S 404,40I); – πέρας τό – დასასრული მიმყოვრებულისა და განგრძობილისა ბუნებისაჲ იქმნების (ნოს., პასუხ. ექუს., გ. ათ., IV, 9); სხჳსა დასასრული სხჳსა იქმნების დასაწყისად (ამონ., ტარიჭ., 103,36); ადგილი დაღათუ სიგრძე არს და სიბრტყე, რომელი სხეულთაჲ არს, არამედ დასასრულიცა არს (ამონ., ტარიჭ., 145,9); დასასრული [არს], რომელსა მიჰმარჯუებს და რომლისაჲ ჰნებავს შემკობაჲ (ამონ., ტარიჭ., 4,2); ადგილ ჴორციელთა არს დასასრული გარეშემცველისაჲ, რომლითა შეიცავს შემცველი შეცვულთა (დამასკ., გარდ., 65, ეფრ.) // ადგილი არს სხეულეანი, დასასრული გარეშემცველისაჲ, რომლითა-იგი გარე-შეიცვის გარეშეცვული (დამასკ., გარდ., 65, არს.); ვითარცა… დასასრულისა, დაუსრულებელობისა, ყოველთავე, რაოდენნი-რაჲ არსთაგანნი არიან ზეშთააღმატებით აღმაღლებულსა (არეოპ., საღმრ., ეფრ., 1.5); და მის ძლით და მისგან და მის შორის არს ყოველი დასაბამი ..., ყოველი დასასრული (არეოპ., საღმრ., ეფრ., 4.10); და იგი არს ყოველთა დასაბამ და დასასრულ ზეშთადასაბამისა და ზეშთადასასრულისა (არეოპ., საღმრ., ეფრ., 4.10); და დასასრულ ყოველთა და დაუსრულებელობა ყოვლისავე დასასრულისა და დაუსრულებელობისა ზეშთააღმატებით, ვითარცა წინააღმდგომთა (არეოპ., საღმრ., ეფრ., 5.10); თჳთ მის ყოვლისა სიბრძნისა და ყოვლისა გონებისა და სიტყჳსა და ყოვლისავე გრძნობისა თჳთ საღმრთოჲ სიბრძნე არს დასაბამ და მიზეზ, გუამ-მყოფელ და სრულ-მყოფელ, მცველ და დასასრულ (არეოპ., საღმრ., ეფრ., 7.2); – τελευτή ἡ – ხოლო უკუეთუ ვინმე იცილებოდეს და დასაბამსა ჟამად იტყოდის... განყოს იგი ნაწილად ჟამისა, ესე იგი არს დასაბამად და განზოგებად და დასასრულად (ბას., ექუს., გ. ათ., 8, 9-11); – τέλος τό – რამეთუ სიკუდილი ესევითარისაჲ სათნოებისა-ძლითთა შრომათაჲ და ღუაწლთა დასასრული არს... (ეკლსტ., გელ., 182. II); უეჭუელად ყოველთა და ბოროტთაცა დასაბამი და დასასრული კეთილი არს (არეოპ., საღმრ., ეფრ., 4.31); დასასრულ ძუელისა დასაბამ არს ახლისა აღთქუმისაჲ (თეოფ. ბულ., მარკ., ჭიმჭ., S 404,1); – τὸ τελευτήν – რომელსა ჟამითი დასაბამი არა ჰქონდის, არცა დასასრული ჰქონდის ოდესმე, და რომელსა არა ჰქონდის დასასრული, საჭირვო არს, რაჲთა არცა დასაბამი ოდესმე ჰქონდის (პრ., კავშ., პეტრ., 206; 124.1-4); ყოველი ღმრთებრივთა მოქცევთა დასასრული თჳსთა დასაბამთა ებაძვის (პრ., კავშ., პეტრ., 147; 89.17-18; D. §146)
Source: ძველქართულ-ძველბერძნული ფილოსოფიურ-თეოლოგიური ტერმინოლოგიის დოკუმენტირებული ლექსიკონი = Old georgian-greek documented dictionary of philosophical-theological terminology: (მასალები) / [ქართველოლ., ჰუმანიტ. და სოც. მეცნ. ფონდი რუსთაველის ფონდი; პროექტის ავტ. და სამეცნ. ხელმძღვ. დამანა მელიქიშვილი; პ/მგ რედ. ანა ხარანაული, ბერძნ. ტექსტის რედ.: ლევან გიგინეიშვილი, ვიქტორია ჯუღელი]. - I-ლი გამოც.. - თბ.: ბაკურ სულაკაურის გამ-ბა, 2010. - 29სმ.
to main page 
top of page