- და რამეთუ ესე-ვითარნი ყოველნი საკუთრად ჰქონან ყოველსა ბუნებასა ერთ-ღმრთეებისასა ღმერთმშობელისა მის ღმრთეებისათჳს, ანუ ძისათჳს (არეოპ., საღმრ., ეფრ., 2.1); კუალად ამისიცა სწავლაჲ მოგჳღებიეს სიტყუათაგან წმიდათა წერილთაჲსა, ვითარმედ წყარო ღმრთეებისა არს მამაჲ, ხოლო ძე და სული ღმერთმშობელისა მის ღმრთეებისა, ესრეთ თუ ჯერ-არს თქუმად, მორჩ ღმრთივ მცენარე და რეცა ყუავილ და ზეშთაარსებისა ნათელ (არეოპ., საღმრ., ეფრ., 2.7); ვინაჲცა ერთობად და სამებად რაჲ იგალობებოდის ზეშთა ყოველთა ღმრთეებაჲ, არა ჩუენებრი არს, არცა სხუათა რათმე არსთა მსგავსად ცნობილი ერთობაჲ გინა სამობაჲ მისი, არამედ რაჲთა ზეშთაშეერთებულსა მას და ღმერთმშობელსა ჭეშმარიტებით ვაქებდეთ (არეოპ., საღმრ., ეფრ., 13.3); ვითარ-იგი ზეშთაღმერთთაჲსა მისთჳს ღმერთმშობელობისა საშოსა აზმნობს ღმრთისასა, ჴორციელად მშობელსა ღმრთისასა (არეოპ., ეპ., ეფრ., 9.1)
Source: ძველქართულ-ძველბერძნული ფილოსოფიურ-თეოლოგიური ტერმინოლოგიის დოკუმენტირებული ლექსიკონი = Old georgian-greek documented dictionary of philosophical-theological terminology: (მასალები) / [ქართველოლ., ჰუმანიტ. და სოც. მეცნ. ფონდი რუსთაველის ფონდი; პროექტის ავტ. და სამეცნ. ხელმძღვ. დამანა მელიქიშვილი; პ/მგ რედ. ანა ხარანაული, ბერძნ. ტექსტის რედ.: ლევან გიგინეიშვილი, ვიქტორია ჯუღელი]. - I-ლი გამოც.. - თბ.: ბაკურ სულაკაურის გამ-ბა, 2010. - 29სმ.
to main page 
top of page