ყოფად-ი

I. მომავალი დრო, დროის კატეგორიის სახე – μέλλων – ხოლო სახენი ოდესობითისა შესმენისანი არიან ეგოდენნი, რაოდენნი არიან განყოფილებანი ჟამისანი, ხოლო სამ არიან იგინი: აწ-მყოფი, გარდასრული, ყოფადი (დამასკ., დიალ., არს. 42,1); შესწავებაჲ საჴმარ არს, ვითარმედ უმეცარი და მონაჲ ბუნებაჲ მიიღო... და არა აქუს მეცნიერებაჲ ყოფადთაჲ (დამასკ., გარდ., 212, არს.) – μέλλουσα ἡ – მომავალი ყოფადმან მან სულთა ჩუენთა ცხორებამან განა-ღა თჳსი განგებული შეიწყნაროს უეჭუელად (ბას., ექუს., გ. ათ., 5, 25-26); – μέλλον τό – ყოფადი ჟამი – მას ქრისტესა, რომლისა საიდუმლოჲ ნათლისღებისა მისისაჲ ყოფადთა ჟამთა, შემდგომად რვა დღითისა მის წინადაცუეთისა და ოცდაათთა წელიწადთა ღმერთ-მამაკაცებრითა ჰასაკითა წარვლისა, სრულ იქმნების (სტით., სომხ. წვალ., I,16, არს.); ყოფადი საუკუნე (ანტ. საწუთრო) – μέλλον τό – გინა თუ საწუთროსა ამას, გინა თუ ყოფადთა მათ საუკუნეთა (არეოპ., საღმრ., ეფრ., 1.6).

II. ქმნადი, არსებობის მქონე – γινόμενον τό – ყოფადსა და განხრწნადსა... შეცვალებაჲ თანა-აც უეჭუელად (დამასკ., დიალ., ეფრ. 48,8); [კაცი] რასაცა იქმს, წინამდებარისა ნივთისაგან იქმს, არა მხოლოდ ნებებითა ოდენ, არამედ წინაჲთვე მოგონებითა და გონებასა შინა გამოსახვითა ყოფადისაჲთა (დამასკ., გარდ., 48, ეფრ.); ბრძენნი იგი წარმართთანი ყოფადთაგანისა ყოვლისა ანუ ღმერთსა იტყჳან მიზეზად, ანუ საჭიროსა ანუ იძულებასა, ანუ ბუნებასა, ანუ ბედსა, ანუ თჳთ-ყოფასა (დამასკ., გარდ., 136, ეფრ.)